|
Саламатсыз ба!
Менің есімің Сидиков Рустам Исраилович. Мен сізге екінші хатымды жолдап отырмын. Екінші хатымда, кейбір мән-жайларды нактылап жазып отырмын. Әдетте жазғандай, менің әкем Сидиков Исраил Садыкович 2001 жылы Өзбекістан Республикасы, Ташкент қаласынан Қазақстан Республикасы Қызылорда каласы, Талсуат ауылдык округіна өз отбасымен көшіп келген. Отбасында құрамы: әкем – Сидиков Исраил Садыкович 1962 жылғы, шешем – Бержекенова Мадина Жанұзаққызы 1966 жылғы , және мен – Сидиков Рустам Исраилович 1989 жылғы. Қазақстанға көшіп келгеннен соң туыстарында пропискаға тұрдық және де әкем военкоматқа сол мекен – жайы бойынша тіркелді. Көші – қон полициясы әкеме алғашқы жылдары уақытша талон секілді құжат беріліп тұрды. Кейін әкеме вид на жительство берілді. 2006 жылға таман әкеме берілген вид на жительствоның мерзімі бітуге жақындап калған болатын. Мерзімі бітпей тұрып әке-шешем көші-қон полициясына барып әрі қарай не істеу керектігін сұрады. Көші-қон полициясының қызметкерлері әкемнің Өзбекістанға барып, пропискадан шығып, Қазақстанға қайтып келгеннен соң ғана Қазақстан азаматтығына өтініш білдіре алатындығын айтты, вид на жительство бұдан ары берілмейді деп айтты. Сол жылы әкем бір өзі Өзбекістанға барып қайтты, пропискадан шығып қайтып келді. Коші-қон полициясына барса, олар құжаттарын қабылдамай, Алматыдағы Өзбекістан елшілігіне бару керектігін айтты. 2006-2007 жылдары әке мен шешем сол Алматыдағы елшілікке үш марте барып қайтты. Екі мәрте шешеммен, ал соңғы мәрте әкемнің өзі барып келді. Сонғы мәрте барғанда бүкіл құжаттарын, арыз-шағымдарын және байланыс телефондарын тапсырып кетті. Елшіліктің қызметкерлері барін қабылдап алып, «Күтіңіздер, біз Өзбекістанға сұраныс жібереміз, жауабы болып жатса, сізге хабар береміз!» - деді. Әкем сонда Өзбекістан азаматтыынан шығуы үшін арызын жазып кеткен болатын. Сонда бері 7 жылдай уақыт өтті, жауап әлі жоқ. Жақында мен сол Алматыдағы елшіліктің веб сайтына шықтым, emb-uzbekistan@mail.ru электрондық пошталарына хат жолдадым, олар әкемнің мәліметтерін сұраған, сұраған мәліметтің бәрін жазып жібердім, бірақ жауап келмеді. Ал 8 сәуір күні көші-қон полициясының қызметкерлері келіп, «Я әкең Өзбекістанға қайттан барып, жеке төл құжатын жаңаға ауыстырып келеді, болмаса біз оны депортациялаймыз» - деді. Біз Өзбекістандағы туысқандарымызбен хабарласын, паспортты стөлге барып не істеуге, жарамдылық мерзімі өтіп кеткен төл құжатты қалай жаңаға ауыстыруға болатының сұрастырып аныөтауларын өтіндік. Екі жақтағы паспортты столдың басшылары бір сөз айтты «Егер ол басқа елге барып, солжақта соншама жылдан бері тұрып жатса, оған қоса бізден пропискадан шыққан болса, ол автоматтытүрде Өзбекістан азаматтығынан айырылады» - депті. 15 сәуір күні шешем тағыда көші-қон полициясына барып, не істеуге болатының сұрамақшы болды. Бірақ нақты жауап таппай қайтып келді. Олардың айтуынша МВД-дан оларға бұйрық келді. Енді әкемнің тағдыры не болмақ, Өзбекістан елшілігі менің жазған хаттарыма жауап қайтармайды, Өзбекістан әкемді азаматы ретінде қабылдамайды, ал Қазақстанның көші-қон полициясы және МВД әкемді депортцияламақшы. Сонда не істеуіміз керек? Көмектесіңдерш.
Ғаламтор желілерінде осы жағдайымды сұрастырған болсам, сенбейтіндер де бар екен. «Соншама жылда үш ақ марте барған ба? Сен бірдеңені жасырып тұрсын, бұнда бір гәп бар» дегендер де болған. Жасыратыным жоқ, әкем тірі адам, осында тұрып, мені баққан адам. Ауылдың бәрі таниды. Ал не себепті Алматыға тағыда бармаған десеңіз, жағдайымыз болмады, әкем мені оқытты, кимі- кешек, тамақ тауып жүрді. Мектеп бітірген соң жоғары оқу орнына түстім, соның ақысын төледі, мені оқытты. Осы елдің азаматы болдым, білім беру мекемесінде жұмыс жасайымын. Соңғы жылдары ғана жағдайымыз түзелді. Күмәндарыңыз бар болса, келіңіз, көріңіз. Өтінем, бірақ әкеме, маған қол ұшын беріңіз!
Менімен байланысу үшін:
Телефон: +77710980346
Электрондық поштам: srus_777@mail.ru
Жұмыс орным: Қызылорда қаласы, Талсуат ауылдық округі, Абай Құнанбаев көшесі №46, №178 орта мектеп. телефон: 21-71-24, факс 21-70-98
Мекен-жайым: : Қызылорда қаласы, Талсуат ауылдық округі, «Дружба» саяжайы.
Здравствуйте!
Я, Сидиков Рустам Исраилович. Пишу вам второе письмо с разеснениями первого. Как я уже писал, в 2001 году мой отец Сидиков Исраил Садикович 1962 года рождения, моя мама Бержекенова Мадина 1966 года рождения и я 1989 года рождения переехали с Республики Узбекистан города Ташкент в Республику Казахстан город кызылорда, поселок Талсуат. Поселились временно у родителей моей матери. Отец прописался тут же и встал на учет в военкомат по месту жителства. В миграционной полиций ему выдвали талоны, а не вид на жительство. После чего ему наконец выдали вид на жительство. К 2006 году срок действительности вида на жителства подходи к концу. Моя мать обратилась в эмиграционнную полицию. Ей ясно и отчетливо сказали что больше вида на жительства они не дадут, потому что он так же прописан в Узбекистане. Он должен был поехать в Узбекистан, выписатся, приехать в Казахстан и подать документы на получение гражданства Казахстана. Мой отец поехал в Узбекистан, выписался, приехал в Казахстан. Но когда он обратился в эмиграционную полицию там сказали что ему нужно ехать в Алмату, потому что там посольство Узбекистана. В 2006-2007 годы он ездил туда 3 раза. Два раза с моей матерью, а в последний раз сам один. В последний раз когда он поехал в посольство Узбекистана, он написал заявление о выходе из гражданства Узбекистана и оставил все свой телефон и адрес места прописки. В посольстве сказали ждать, что они сами известят нас. Вот прошло уже 7 лет, а ответа так и нет. 8 апреля этого года к нам приехали сотрудники эмиграционной полиций и сказали или мой отец едет в Узбекистан и делает там документы или мы его депортируем туда сами. Я писал в посольство, по адресу emb-uzbekistan@mail.ru запросили данные отца, я выслал в ответном письме все что они просили, но большеответа не дождался. Сегодня 15 апреля, моя мать поехала в эмиграционную полицию, с целью выяснения возможных вариянтов решения этой ситуаций. Ей ответили что сделать они ничего не могут, им поступил указ с МВД, они просто исплняют приказы. Мы уже связались с родными с Республике Узбекистан, попросили выяснить что можно сделать, можно ли моему отцу поехать и поменять паспорт. Отца сестренка и его братья ходили сразу в два паспортных стола, им там ответили что ничем помоч не могут. Сказали раз уж он выписался с Республики Узбекистан прописался в Репсублике Казахстан, и проживает уже тут не малый срок, прописан тут, получил вид на жительство, то он автоматический не является нашим гражданином. Одним словом не принимают они моего отца. Тогда что же получается, посольство Узбекистана мой письма игногирует, Узбекистан не признает моего отца за гражданина Узбекистана, а МВД и эмиграционная полиция Республики Казахстан угрожает депортацией. Что же делать, как быть, куда деватся?
Я писал в социальных сетях свою историю, просил помоч, дать хороший совет, но у некоторых она вызывала сомнения. Особенно такие вопросы: «А почему он больше так и не ездил, неужели за столько лет он сам ничего не сделал, может быть ты что то не договариваеш?» На вопрос почему он больше не ездил в Алмату, я отвечу. Он меня ростил, кормил, обувал, одевал. Семью кормил, чернорабочим работал. Я это знаю, я сам ему помогал, сам подробатывал. Я знаю что это такое. Оплачивал мое обучение в ВУЗе. Каждый день на проезд, все это благодаря моему отцу. Благодаря ему отучился, занял свое место в обществе. Сейчас работаю в школе. Вот только послениее время дела пошли на лад. Но если все еще есть сомнения почему бы не проверить, придите, посмотрите. Только прошу помогите мне, моему отцу!
Мой контакты:
Телефон: +77710980346
Почтовый ящик: srus_777@mail.ru
Место работы: город Кызылорда, поселок Талсуат, улица Абая Кунанбаева №46, средняя школа №178. телефон: 21-71-24, факс 21-70-98
Местопроживания: город Кызылорда, поселок Талсуат, дача Дружба.
(орфография письма сохранена)
|
|
|
